เนื้อเพลงมีว่า Who am I to disagree , I travel the world and the seven seas .. หนูอ้อยหวนคิดถึงอดีตที่เรียกกลับมาไม่ได้เหมือนกันค่ะเมื่อฟังเพลงนี้ ที่หัวเราะเพราะอดีตที่ว่านั้นคือน้ำมันตับปลาที่ชื่อ Seven Seas ที่โดนขอร้อง(แกมบังคับ)ให้ทาน คุณแม่สาธยายให้ฟังว่าทานแล้วแข็งแรงจะเที่ยวได้ร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ แม้ช้าไปสักหน่อยแต่ก็ได้ไปประเทศร้อยเอ็ดจริงๆ คือเมื่อปีที่แล้วนี่เอง 555+
สมัยเด็กๆ คุณแม่ผมไม่มีเงินซื้อนำ้มันตับปลาให้ลูกๆกิน แต่คุณแม่ ก็มี น้ำบูดู และแกงไตปลา ให้กินทุกวัน... พอเราโต มาอยู่ต่างถิ่น ห่างไกล น้ำบูดู และแกงไตปลา พอมีฐานะกับเขา ก็ได้มีโอกาส ซื้อหา น้ำมันตับปลาให้ลูกๆกิน ยี่ห้อนี้เหมือนกันครับ ตอนนี้เด็กๆ ได้ไปเที่ยวรอบโลก หลายประเทศกันแล้ว ของมันดีจริงๆ 555
ตอนเด็กๆ แม่มะนาวก็กินน้ำมันตับปลานะ Scott Emulsion สมัยที่ยังเป็นรสดั้งเดิม ไม่มีรสส้มเหมือนเดี๋ยวนี้ ให้ลูกๆ ทานเหมือนกัน แต่ยี่ห้อ Seven Seas ไม่เคยได้ยิน หรือเวลาไปซื้อคงดูแต่ยี่ห้อเดิม รสเดิมเวลาทาน ปู่จะใส่น้ำลงไปนิดนึงในช้อนแล้วเทยา มันก็จะรวมตัวแบบไข่แดง แม่มะนาวก็กลืน ให้มันไปแตกในท้อง กลิ่นคาวดี
เพลง เล่าสู่กันฟัง ของเบิร์ดเพลงนี้ อยู่ในใจจริงๆ ทั้งเสียง และเนื้อร้อง ฟังแล้วไม่รู้ว่าจะเหงา เศร้า หรือสุข ดี แล้วเลยไปฟัง นรีกระจ่าง ซะงั้น
เปิดเพลงนี้ แทนแห่นางแมวเรียกฝน ตกมาห้าแปะ แล้วหายไปเลย เข้าใจแล้วว่าเหตุใดแถวบ้านแม่มะนาว ไม่เคยมีน้ำท่วมขังเลย
สวัสดียามค่ำครับ สงสัยลมจะหอบเอาพรรคพวกของฝนห้าแปะที่ตกบ้านพี่มะนาวมาบ้านผมแล้วแหละ เล่นซะหลังคารั่วเลย ผมขอร่วมรำลึกถึง"พัชรา แวงวรรณ"ด้วยคน ผมเคยมีเทปชุด แอบช้ำ กลำ้กลืน ขืนข่ม ครบทั้งสามชุดเลย (ตอนหลังเขาเลือกเอาแต่เพลงที่เพราะๆในแต่ละชุดมารวมกันเป็นชุดเดียวฟังง่ายดีไม่ต้องเสียเวลาใช้ดินสอกรอเทปข้ามเพลงที่ไม่ชอบ ) "ลืมฉันเถิด"
ตอนเด็กๆผมไม่เคยกิน"นำ้มันตับปลา"ไม่รู้จักด้วยซ้ำ แต่อยากกิน"น้ำเก็กฮวย"ที่ใส่แก้วแช่ไว้ในตู้แช่ตามร้าน จำได้ว่าตอนนั้นแก้วละสองบาทแต่ก็ไม่มีเงินซื้อกิน บะหมี่ป๊อกๆที่เข็นขายตามบ้านแล้วเอาไม้มาตีกันเพื่อเรียกลูกค้าอีกอย่างที่อยากกินมากๆได้แต่ไปยืนดูกับเพื่อนๆ ขนมหลักเลยคือ"มันแกว"อันนี้กินประจำ แต่มีโอกาสได้กินปลาทูไปบำรุงสมองบ้าง ตอนป.5-ป.6 วันเสาร์ อาทิตย์ กับตอนปิดเทอม ผมไปเป็นเด็กท้ายรถขายปลาทูนึ่งกับของทะเล ได้ค่าแรงวันละยี่สิบบาท โดดขึ้นท้ายรถตั้งแต่ก่อนหกโมงเช้ากลับเข้าบ้านอีกทีสี่ทุ่ม เวลาหิวก็"ปลาทูนึ่ง"ที่ขายนั้นแหละไม่ต้องทอดลูกพี่(คนขับรถ)บอกกินได้เลย หรือไม่ก็"ปลาหมึกแห้ง"ที่ขายนั้นแหละลูกพี่บอกไม่ต้องย่างกินได้เลยเหมือนกัน ส่วนอาหารของลูกพี่ก็"ไข่แดงกับสไปรท์" ลูกพี่ถามผมว่ากินไหม ผมตอบ"ไม่อะครับ" "จ.รอคอย" ราตรีสวัสดิ์ครับ
อารมณ์ที่มันกระทบอยู่ทุกวันนี้ ถ้าเราพิจารณาซ้ำเข้าไป มันเป็นบุญคุณที่สุด ที่จะปลุกตัวของเรา ให้ตื่นขึ้นมาดูอะไรต่างๆ ให้มันซาบซึ้งต่อไป ให้มันรู้เรื่องมัน ที่เราไม่สบายก็เพราะว่า เราอยากให้มันเป็นอย่างนั้น ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ คำที่ว่าไม่อยาก นั่นแหละคืออยาก ที่ว่าไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ เราไม่ชอบ นี่คืออยากล่ะ ไม่อยากน่ะมันกลับเป็นอยาก เป็นกิเลส มันเป็นตัณหา อย่างเราเบื่อมัน ไม่อยากรู้มัน ไม่อยากเห็นมัน นี่ก็นึกว่าเราเบื่อ มันจึงเพิ่มความกำหนัดขึ้น เพิ่มความหลงขึ้นเท่าตัว มันอย่างนี้.... หลวงปู่ชา สุภัทโท Cr : Bonne Maison Dr : แม่มะนาว
การถ่ายแบบแคนดิด ( candid ) หรือการแอบถ่ายโดยนายแบบหรือนางแบบไม่รู้ตัว อันนี้พวกเค้าจะไม่รู้ว่าตนเองกำลังถูกบันทึกภาพอยู่ ดังนั้นภาพที่ได้ออกมาจึงมีความรู้สึกว่าไม่แข็งและเป็นธรรมชาติมากกว่าการโพสท่า หนูอ้อยเคยถูกถ่ายรูปไม่ชอบการโพสท่า มันดูตลกแต่ใครจะชอบก็ช่างเค้า ดังนั้นเมื่อลงมือจับกล้องเป็นผู้ถ่ายเสียเองโดยเก็บตังค์ซื้อโกดักแบบฟิล์มก็เริ่มยิงกล้องครั้งแรกประเดิมด้วยการแคนดิดสิงสาราสัตว์และเป็นภาพขาว – ดำ เราไม่ได้ถ่ายสวยอะไรแต่รู้วิธีคอมโพสภาพเพราะครูศิลปะที่โรงเรียนให้หลักอะไรทางศิลปะไว้หลายอย่าง เช่นธรรมชาติทุกอย่างในโลกไม่มีอะไรสมมาตรเป๊ะๆแบบคณิตศาสตร์ ภาพวิวทิวทัศน์ที่เด็กๆวาดส่วนใหญ่มักแบ่งกึ่งกลางแนวนอนเป็นฟ้าครึ่งบน และทะเลครึ่งล่าง ครูบอกว่าควรแบ่งสามส่วนเป็นฟ้าเสีย 1 ส่วน ส่วนล่างอีก 2 ส่วนจึงแบ่งเป็นทะเลสักนิด หาดสักหน่อย เพราะฟ้าอยู่ไกลจะมากินพี้นที่ไปครึ่งหนึ่งของทั้งภาพได้อย่างไร เรื่องนี้ก็จริงของครูเพราะสิ่งที่อยู่ไกลจากตัวเราสายตาย่อมมองเห็นเล็กกว่า-น้อยกว่าสิ่งที่อยู่ใกล้เป็นธรรมดา หรือสิ่งที่เป็นจุดสนใจของภาพไม่ควรอยู่กลางภาพเป๊ะ มันจะดูจงใจเกินไป ไม่อาร์ตว่างั้น หรืออีกตัวอย่างหนึ่งหนูอ้อยเคยเขียนรูปทะเลทรายส่งครู แล้ววาดต้นกระบองเพชรโผล่มาจากขอบล่างของภาพ ครูวิจารณ์งานของเราว่าเขียนภาพแบบนี้จะทำให้ดูเฟค ก็คล้ายๆกับรูปทักกี้น่ะแหละที่อยู่ดีๆโผล่พรวดขึ้นมาจากขอบล่างของรูปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดูแล้วก็เฟคจริงๆ เหล่านี้เป็นตัวอย่างที่ครูประสิทธิ์ประสาทมา เรียกว่าเป็นศิษย์มีครูว่างั้น .. เวลาหนูอ้อยถ่ายภาพจึงอาจมีทฤษฎีศิลปะสิงสู่ในสมอง ผ่านตา และสมองสั่งมือแพนกล้องไปเรื่อยๆเมื่อถึงภาพที่ใช่ มือก็ลั่นชัตเตอร์แบบออโต้ เขียนอย่างนี้ไม่ได้อวดว่าตัวเองเก่ง ยังต้องมองต้องคิดไรอีกเยอะ เราไม่ใช่มืออาชีพอาศัยแค่ใจรักเท่านั้น มาต่อเรื่องภาพแอบถ่าย เวลาไปไหนมาไหนเจอไรที่น่าบันทึกไว้ไม่ชอบเล็งนาน จะแช๊ะเลย (แต่ที่นานกว่าคือตามนางแบบนาน 555+ ) อย่างไปสิงคโปร์ เห็นสาวสวยก็ตามนางทันที อ้าวเจออีกทีเขาไปคุยกับแฟนแระ โชคดีตอนที่เราแช๊ะนั้น เจ้าหนุ่มไม่เห็น หากเห็นอาจเกิดการตบบ้องหูได้โทษฐานไปถ่ายรูปแฟนเขา แต่ภาพแอบถ่ายมันก็มีข้อเสียของมันคือ ภาพอาจสั่นไหวหรือแสงเงาไม่คมชัดเหมือนภาพที่จงใจถ่าย แต่เพื่อบันทึกไว้ในเรคคอร์ดการแอบถ่ายของเรา แลกกับการได้ภาพคนนั้นแบบชิลๆเป็นธรรมชาติ ภาพสั่นไหวแค่ไหนก็ต้องยอม มีความสุขจริงๆที่ได้ย้อนกลับมาดู ต้องลองจึงจะรู้ ..
แอบถ่ายเจ้าหน้าที่ทำความสะอาดพื้นที่ยูนิเวอร์แซล สิงคโปร์ แอบถ่ายเจ้าหน้าที่เก็บใบไม้จากแม่น้ำสิงคโปร์ แอบถ่ายสาวสวยที่ยูนิเวอร์แซล อีกคน อีกคน เอ้าเจอตอ 555+ แอบถ่ายสาวปักกิ่ง แคนดิดหนุ่มปักกิ่งบ้าง แอบถ่ายคุณป้า และหลานชาย .. ^^ คุณแม่คุณบี น่ารักจริงๆ ครอบครัวคุณหมอเหลือพร ปุณณกันต์ และคุณบี หนุ่มหล่อแห่งปชป.และภรรยานี่เอง ( ขออนุญาตลงภาพธรรมชาติด้วยความเคารพ __ วิ่งตาม 15 นาที เกือบไม่ทัน )
ภาพที่ถนน Carpenter ภาพ Merlion ตัดแค่ส่วนบนนี่ ไม่เคยเห็นคนถ่ายเหมือนกัน ถังขยะภาพโทนธรรมชาติ ภาพทึ่ตั้งใจถ่าย.. คมชัดกว่าภาพ candid เยอะเลย
ลืมบอกคุณ hillton(ปาล์มาลี) ไปว่าสงสัยยุคใกล้แม่มะนาวแน่นอน ถ้ากางเกงทรงตะหานเรือเนี่ย คือกางเกงขาบาน และเพลินจิตอาเขตเนี่ย เคยมีเพื่อนสมัยเล่น ICQ คุยไปคุยมาอ้าวอยู่มหา'ลัยเดียวกัน รุ่นเดียวกันอีก แต่คนละคณะ เล่าให้ฟังว่าสมัยเรียนสาธิต ขับรถไปจอด แล้วถอดถุงเท้า รองเท้า เข้าไปเดินในอาเขต มีคุณ hillton(ปาล์มาลี) ด้วย หรือเปล่าคะเนี่ย
แคนดิดอีกชุด แอบถ่ายลูกฝรั่งที่พ่อแม่เข้าแถวซึ้อตั๋ว ฝากลูกเล็กไว้กับพี่เลี้ยงชาวเมียนมาร์ เด็กใช้มือถือโค้กคนละขวด แอบถ่ายลูกฝรั่งอีกผลหนึ่ง กำลังกินหนมอยู่ อ้าวจ๊ะเอ๋ ..ตาคู่โตสบกล้องพอดี ..พี่ขอโต้ด พี่แช๊ะไปแล้ว ..... อันนี้เป็นความภาคภูมิใจเล็กๆ .. แคนดิดรุ่นต้นๆด้วยโกดักคู่ชีพสมัยเริ่มมีฟิล์มสีแล้ว วันนี้ ถ่ายจากภาพถ่ายอีกที แล้วตัดขอบให้ได้ขนาดที่ต้องการ เออ สียังไม่ค่อยซีดเท่าไหร่นิ ภาพนี้ถึงขนาดลงทุนเดินตามฝรั่งแบ๊คแพ็คโดยมิให้เขารู้ตัว ตอนนั้นไปเที่ยวพนมรุ้ง พ่อคนนี้ถ่ายแม่เบี้ยพญานาคด้านหลัง เออเฮ้ย เราถ่ายนายด้านหลังอีกทีนะ 555+ รักสภากาแฟมั่ก วันนี้ถึงขนาดขุดกรุมาให้ดูกันเลยทีเดียว ขอบคุณคุณแม่มะนาวเจ้าของกระทู้มากค่ะ
แปะคลิปเสร็จแระ มาดูรูปหนูอ้อยต่อ แม่มะนาวชอบดูรูปถ่ายค่ะ มันเล่าเรื่องโดยไม่ต้องบรรยายอะไรเลย มองภาพ แล้วทุกอย่างที่เกิดในช่วงนั้นมันจะหลั่งไหลมาเอง แม่มะนาวมีรูปเก่าๆเยอะ แต่ส่วนใหญ่ ไม่ใช่ฝีมือตัวเอง สักเท่าไร ส่วนมากเป็นตัวประกอบในภาพค่ะ จริงเพื่อนจะถ่ายวิวแต่บอกว่า แกไปยืนหน่อยไม่ต้องอยู่ตรงกลาง มากนะ ลูกชายชอบค่ะ แต่ไม่มีกล้องหรอกค่ะ บอกแพง ถ่ายจากมือถือก็ได้ แต่ก็มีมุมสวยๆ มาให้ดูเหมือนกัน แต่อันนี้เก็บมาเองค่ะ
ผมไปไม่ค่อยบ่อยหรอกครับ (เพื่อคนไม่เคยไป เพลินจิตอาเขตอยู่ตรงสี่แยกวิทยุตัดสุขุมวิมตรงหลังโฮมโปรไปทางสุขุวิทครับ) http://www.dek-d.com/board/view/3017089/ ตอนนั้นเพื่อนชอบขโมยรถพ่อมาเที่ยวราตรีกัน(อย่าแปลกใจเรื่องอายุที่ขับรถ) ผมเป็นคนเก็บตัวมาก แต่ก็ได้เพื่อนสมัยเด็กกลุ่มนี้ละที่พาไปท่องราตรี จนวันนี้นึกๆก็แปลกใจที่ได้มีโอกาสไปสถานที่ต่างๆที่เดียวนี้เป็นอดีดไปแล้ว เช่นดีสโก้ตรงวอร์เนอร์มเหสัก ลานสเก็ตล้อโคลีเซียม ร้านไอติมไข่ Toplight คอนเสิตร์ที่โรงหนังเอเธ็นส์ ลานสเก็ตน้ำแข็ง แล้วก็โย้นโบร์ที่สยาม และหลายๆที่เดียวค่อยๆนึกก่อน เคยไปเยี่ยมชมนิทรรศการโรงเรียนสตรี(เน้นเฉพาะสตรี)หลายโรงเรียนอยู่ครับ ตรีวิทนิ เด็กวัดเลียบต้องได้ไปทุกคน ผมคงเคยไปช่วงปี 22-23 มั่งครับจำปีได้ไม่ค่อยแม่นแล้วครับคุณแม่มะนาว
คุณ hillton(ปาล์มาลี) ตอนนั้นแม่มะนาวทำงานแล้วค่ะ เด็กสกั๊งเหรอเนี่ย แหมบอกว่าเคยมาตรีวิด ใจหายหมด นึกว่ามาตอนกีฬาสีและได้เห็นแม่มะนาวแข่งวิ่งแล้วลื่น ไปตีลังกา ตรงหน้าเด็กสวนพอดี ตอนนอนเปลนี่เอามือปิดหน้าเลย กลัวจำหน้าได้ 5555555 เอาใจคุณสายลมด้วย เพราะเคยบอกว่าชอบนักร้องคนนี้ ถ้าจำไม่ผิดนะคะ
สวัสดียามดึกครับ "ยังฮัก" กู่แคน "ระหว่างเราแม้ไม่สมหวัง แต่เธอยังคงอยู่ในใจเสมอ ไม่ว่าจะนานเท่าใด เพียงแต่.........จาก"คนรัก"กลายเป็น"คนเคยรัก"เท่านั้น
เนื่องจากวันนี้เป็นวันพระ เลยจัดธรรมะแบบเต็ม (จริงๆแล้วในเฟซบางวันลงเยอะ อันไหนอ่านแล้วพอมีปัญญาเข้าใจ ก็จะนำมาลง อันไหนอ่านแล้วงงๆ ก็ไม่นำมาลงเจ้าค่ะ) Cr : หลวงพี่พสิษฐ์ สุจิณฺโณ Dr : แม่มะนาว
บางมุมหน้าตาคล้ายแองเจลิน่า โจลี่ ว่ามั้ย RITA ORA - I Will Never Let You Down ศิลปิน นักเขียนเพลงและนักแสดงชาวอังกฤษ - โคโซโว สามารถนำเพลงให้กำลังใจน่ารักน่าหยิกชื่อ I Will Never Let You Down ขึ้นท็อปชาร์ตของอังกฤษเมื่อปีที่แล้วนี่เอง นอกนั้นนางยังทำงานเป็นโค้ชให้เดอะว้อยซ์ยูเคอีกด้วย เดิมครอบครัวของริต้าที่มีคุณแม่เป็นจิตแพทย์ และคุณพ่อเป็นนักธุรกิจใช้นามสกุลว่า Sahatçiu ซึ่งเป็นภาษาอัลเบเนียนแปลว่าช่างทำนาฬิกา ต่อมาคุณพ่อเพิ่มคำว่า Ora ซึ่งแปลว่า clock หรือ watch เพื่อให้จำง่าย ริต้าจึงมีชื่อเต็มๆว่า Rita Sahatçiu Ora และมาดังในชื่อ Rita Ora จนปัจจุบัน ครอบครัวนี้ย้ายเข้ามาอยู่อังกฤษตั้งแต่ริต้าอายุเพียงขวบเดียว ปัจจุบันอายุย่าง 25 และโด่งดังที่อังกฤษในทุกวันนี้
"Baby, It's Cold Outside" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์รางวัลออสการ์ครั้งที่ 22 ประกอบให้กับหนังเรื่อง Neptune's Daughter .. สำหรับเวอร์ชั่น 2014 นี้ร้องโดย Idina Menzel และ Michael Bublé ดูเอ็มวีที่น่ารักมากของวอร์นเนอร์บราเดอร์นี้แล้วนึกถึงเอ็มวีนานมากแล้วของ The Lettermen ชุดหายาก Lettermen - Polka Dots And Moonbeams เอ็มวีโดยพอลล่า และ บีม
ทานมื้อเที่ยงกันค่ะข้าวยำเกาหลีหรือบิบิมบับ เป็นข้าวยำร้อนๆ เสิร์ฟมาในหม้อที่ทำจากหินภูเขาไฟที่ให้ความร้อนนาน ส่วนผสมในเมนูนี้มี ข้าว เห็ดหอม ผัก แครอท แตงกวา หัวไชเท้า โรยหน้าด้วยสาหร่าย และไข่แดงสด ที่เมื่อนำมาคลุกเข้าด้วยกันก็จะสุกพอดี ตบท้ายด้วยบิงซู
รูปสวยพร้อมคำบรรยายจาก Traveller ทุกเมืองมีความสวยงามต่างกันออกไปแต่สิ่งสำคัญคือเรามีโอกาสได้ชื่นชมความสวยงามเหล่านั้นรึเปล่า เรามีที่ให้ได้นั่งมองความเป็นไปเหล่านั้นรึเปล่าบางทีก็ได้แต่อิจฉา ที่บ้านเมืองเค้าให้ความสำคัญกับสุนทรีย์ศาสตร์ในการใช้ชีวิต #ทางเดินริมแม่น้ำ #เมืองปราก #ประเทศเชรค น้ำใสจนเห็นก้อนกรวด แดดอบอุ่นอากาศสดชื่นน้ำที่สัมผัสกับขา เย็นเกินที่คิดเอาไว้มาก แต่ตอนนั้นมันอิ่มใจอิ่มใจที่ฝันเล็กๆของเราเป็นจริง#แม่น้ำด้านข้างสถานีมิตาเกะ#ญี่ปุ่น การจากลาอาจจะเป็นเรื่องเศร้าแต่ก็อยู่ที่มุมมองว่าเราจะจดจำมันแบบไหน ถ้าเลือกจะจำให้มันสวยงาม มันก็จะสวยงามอย่างนั้นตลอดไป#หลุมศพในเมืองฮอลสแทรท #ออสเตรีย มีอะไรหลายอย่างร่วงหล่นเวลาที่ฝนตก เหมือนกับความทรงจำบางอย่าง ที่หล่นหายระหว่างทางนึกได้อีกทีก็ตอนที่ฝนตกอีกครั้ง ชอบบรรยากาศหลังฝนตก ชอบที่แสงแดดสะท้อนกับพื้นถนน และผู้คนเบาบางกว่าปกติ #ย่านเมืองเก่า#โซล#เกาหลีใต้ สถานที่ธรรมดาๆเปลี่ยนไปเพราะต้นไม้ออกดอกเพียงต้นเดียว เรื่องราวธรรมดาๆเปลี่ยนเพราะมุมมองดีๆเช่นกัน#มุมหนึ่งในธรรมศาสตร์รังสิต — ที่ ธรรมศาสตร์ รังสิต
ชีวิตชนบทนี่จะมองให้ลำบากก็ลำบาก จะมองให้มันก็มันส์จริงๆ มันเป็นชีวิตกลางแจ้ง เป็นไลฟ์สไตล์ของลูกผู้ชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ชอบฟังนะเวลาคนเล่าระลึกถึงอดีตและมองข้อดีของมันที่ทำให้ชีวิตแข็งแกร่ง - มีความเป็นผู้นำ อย่างเวลาไปท้องนาที่บ้านคุณปู่หนูอ้อยต้องนั่งอ้าปากค้างบ่อยๆฟังพ่อเล่าอดีตสนุกๆ พ่อเล่าว่าพ่อเกิดมาตั้งแต่เล็กๆแล้วไม่รู้เป็นไร ค่อนข้างโชคหมานตลอด เช่นเวลาเข้าทุ่งเพื่อยามเบ็ด เบ็ดของพ่อก็มักได้ปลาโตเท่าข้อแขน ขณะที่เบ็ดของเพื่อนบางคนไม่ได้ปลา หรือบางคนถึงหาได้ก็ได้ปลาตัวเล็กกว่า ยามเบ็ดไว้กลางคืนตกตอนเช้าจึงไปปลดปลาใส่ข้องกลับเฮือนให้คุณย่าต้มใส่ส้มบักขาม ส่วนช่วงเดือนเมษาที่เป็นฤดูยิงกะปอม (กิ้งก่า) เพื่อเอาไปประกอบอาหารตำใส่บักม่วง พ่อก็มักยิงได้กะปอมค่างตัวเขื่องเอากลับเฮือนมาฝากคุณย่าอีก กะปอมค่างนั้นก็คือกิ้งก่าประเภทหนึ่งเป็นสายพันธุ์ที่ตัวใหญ่พอ ๆ กับอิกัวน่า พ่อเล่าว่าล่าอิกัวน่าไทยเนี่ยสนุกมากต้องใช้ไหวพริบพอควรเพราะพวกมันมีสัญชาตญาณที่พอเห็นภัยกำลังคืบคลานเข้ามา มันจะค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากเดิมที่เป็นสีฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นสีดำเกือบเข้มกลืนกับสีของเปลือกไม้ทันทีซึ่งถ้าสังเกตดี ๆ ถึงจะมองเห็นได้จากการผงกหัวป๊กๆของมัน เด็กบางคนเที่ยวเล่นสนุกไม่ได้เพราะต้องเอาควายออกไปเลี้ยงที่ทุ่งจนเย็นค่ำนั่นแหละถึงจะได้ไล่ต้อนควายกลับเฮือน ลูกบางบ้านก็มีอีกหน้าที่หนึ่งคือตักน้ำที่บ่อกลางบ้านเนื่องจากยังไม่มีประปา แก (ขน) เอาน้ำไปใส่โอ่งเก็บไว้ใช้ บางบ้านต้องใช้หาบเดินประคองน้ำบ่อให้ดี วางฝ่าตีนตั้บๆๆ หาไม่น้ำเหวี่ยงกระฉอกออกหมดก่อนจะถึงโอ่งปลายทาง บางบ้านที่หรูหน่อยก็มีรถเข็นเอาปี๊บน้อยเรียงเข้า หน้าที่แกน้ำคือหน้าที่พวกเด็กๆและหนุ่มสาว พ่อเล่าว่าอีกหน้าที่หนึ่งของพ่อก่อนออกไปโรงเรียนคือ “ร่อนทราย” เนื่องจากทรายและดินเหนียวที่หมู่บ้านมีเนื้อดีมาก เมื่อนำไปปั้นเป็นโอ่งก็จะเก็บน้ำได้ทนนาน บางปีถึงขนาดปั้นแล้วเหลือ สามารถแบ่งโอ่งไปขายเงินเชื่อให้พวกส่วยพวกเขมรทางสุรินทร์ ศรีสะเกษ เงินที่ได้นี้เป็นเงินนอกเหนือจากการทำนา ประกอบกับการเป็นนายฮ้อยขายวัวด้วย ที่บ้านจึงมีเงินพอเจียดส่งพ่อขึ้นเรียนชั้นสูงๆได้แม้จะไม่ทัดเทียมเท่าเด็กในเมืองซำใดนักแต่ก็พอถูไถ .. ( เรื่องอยากกิน พ่อเล่าว่าก๋วยเตี๋ยวกลางหมู่บ้าน ตอนเช้าเจ๊กเขาต้มน้ำซุปแต่มืด พ่อเดินผ่านตอนไปโรงเรียน กลิ่นแมมลอยเข้าเตะตะหมูก หอมค่อดๆ คิดว่าหากได้กินคงขึ้นสวรรค์ เป็นเหมือนกันกับพี่แสงธูปเรื่องตานขโมยอยากกินนั่นอยากกินนี่ค่ะ 555+ ) พูดเรื่องปั้นโอ่งแล้วคิดถึงเอ็มวีเซะซี่ของเดมี่ มัวร์อันนี้ - ฮา
เมื่อคืนก่อนนอน ก่อนปิดคอมพ์ นึกอยู่นานว่าลืมทำไรหนอ ไปนั่งดูเทนนิส เชียร์ลูก Federer ของแม่มะนาว แล้วก็นั่งฟังลูกสาว สาธยายเรื่องงานที่ทำว่าอยากเปลี่ยนสายงาน เบื่อเขียนโปรแกรม อยากเป็น Co-ordinator จนดึก ไปอาบน้ำก่อนนอนอีกรอบ ปิดเครื่องเสร็จ มีอะไรยังไม่ได้ทำ นึกไม่ออก แต่ยังไม่นอนไปนั่งดู DVD สักตอน พอหัวถึงหมอน นึกออก ลืมมาเปิดเพลงในบ้านดินเหนียว แต่ไม่ห่วงเท่าไร เพราะตอนนี้บ้านกลายเป็นส่วนรวม ของเรากันแล้ว ได้ฟังเพลงคุณแสงธูป ท่ามกลางเสียงพูดคุยที่ชวนให้นึกไปว่ากะลังอยู่ที่ เนปิดอร์ เมียนมาร์ (คือข้างบ้านเขาจะทาสี ช่างเลยมาก่อสร้างร้านที่จะใช้ทา) นั่งดูรูปสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ที่หนูอ้อยเอามาแปะ เป็นรูปทางเดินเล็กๆ ที่มีบ้านอยู่สองข้าง เป็นอะไรที่แม่มะนาวชอบมาก สองข้างสะอาดราวในบ้าน บ้านที่อยู่ติดกัน จนแทบว่าจะชะโงกคุยกันได้ ตอนเวลาทำงานบ้าน ตอนไปเมืองลอดช่อง กับลูกสาว ได้ถ่ายรูปตรงในปากสิงโตตัวใหญ่ แต่ไม่ลงหรอก เดี๋ยวมีคนมาจับผิดว่า ทำรีทัช แบบบางคนที่ยืนตัวลอย บนสนามหญ้า ข้างรถคันหย่ายๆในเมกา เลยทำให้รู้เลยว่าเป็นสัทภเวสีจริงๆ อิอิ ตอนเย็นจะถามคุณนายน้อยเธอหน่อยว่ามีรูป ตรอก ซอก ซอย ที่แม่มะนาวถ่ายไว้ป่าว ขณะที่เธอสนุกกับเครื่องเล่น ที่แม่มะนาวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เพราะกลัวเธอจะได้เงิน ประกันชีวิตแม่ที่หัวใจวาย ส่งมาเกือบหมดแล้วไม่ได้ใช้ได้ไง กะจะเอาไปซื้อบ้านน็อคดาวน์ สักหน่อย ไว้อยู่กับ ลูกๆ(หมา)แสนรัก
น่าเป็นรูปนี้ จาก Traveller เหมือนกัน ( แปะ พวกเราก็บอกว่าแปะ แช๊ะเองก็บอกว่าแช๊ะเอง เนอะ ) มองย้อนกลับไป ก็ได้แต่นั่งนึกว่า เราน่าจะอยู่ตรงนั้น ได้นานกว่านี้หน่อย บางครั้ง สวยที่สุด สนุกที่สุด ก็ตอนระหว่างทางนี่แหละ
แม่มะนาวเคยนั่งรถ(คนอื่นขับ)จากเชียงใหม่ ไปเชียงราย กลางทางเจอบ้านหลังนึง เหมือนแทรก(ฝัง)เข้าไปในภูเขา ตอนนั้นเริ่มเย็น(เวลา) ในบ้านเลยเปิดไฟ สวยแบบขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หลังละเท่าไรเนี่ย แล้วตลอดเส้นทางที่ ผ่านที่ต้องวิ่งขึ้นเขาไปเรื่อย มองลงไปข้างล่าง ทางมันวกไปวนมา กลางป่า สวยจริงๆ แต่เที่ยวแบบนั้นคงไม่ได้ไปแล้ว คือไม่มีคนขับรถให้ ขับเองขืนมัวแต่ชมวิว อาจได้ไปอยู่กับวิวจริงๆ หรือไม่ก็นอนอ่านหนังสือพิมพ์ข้างทาง หุหุ
อาจมีตาลาย แนะนำว่าฟังอย่างเดียว อย่าดู MV แม่มะนาวเคยเวียนหัวมาแล้ว เพราะคิดว่ามันจะมีอย่างอื่นบ้างเลยจ้องซะ เราเตืือนท่านแล้วนะ
