หากรู้จัก The Beatles ก็คงรู้จัก George Harrison หากรู้จัก George Harrison ก็คงรู้จัก Ravi Shankar หากรู้จักRavi Shankar ก็คงรู้จัก Norah Jones Norah Jonesสาวสวยสายเลือดศิลปินลูกสาว Ravi Shankar ที่เคยได้ Grammy Award
George Harrison นั่นรุ่นพ่อที่บัดนี้ชีวิตหาไม่แล้วด้วยโรคมะเร็งปอด แต่ได้ส่งผ่านตัวโน้ตสู่อีกรุ่นถึง Dhani Harrison ผู้ลูก (หนูอ้อยยังเด็ก เขียนถึงลูกดีกว่า 555+) (Dha และ Ni เป็นชื่อโน้ตตัวที่ 6 และ 7 ของดนตรีคลาสสิคอินเดียที่จอร์จประทับใจและได้นำมาตั้งเป็นชื่อลูกชายคนเดียวที่เกิดกับโอลิเวีย) Dhani โตมากับบีทเทิลส์ซึ่งในตอนอายุ 6 ขวบเขาได้ของขวัญเป็น drum set และโน้ตกลองจากลุงริงโก้ สตารร์หนึ่งในบีทเทิลส์แต่เนื่องจากลุงริงโก้ตีกลองเสียงดังอึกทึก Dhani สะเดิดตกใจจนไม่แตะชุดกลองอีกเลย..กลับเบนเข็มไปเรียนมหาวิทยาลัยบราวน์ในเมกาจนจบทัศนศิลป์และออกทำงานด้าน aerodynamics อยู่สักพัก แต่ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นนั้นพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งเพราะ Dhani ได้กลับมาวนเวียนเป็นนักดนตรีตามรอยพ่อ จนในวันครบรอบ 1 ปีการตายของจอร์จ / Dhani จับคอร์ดกีตาร์ร่วมกับเพื่อนพ่อในงานรำลึกจัดโดยโต้โผใหญ่ Eric Clapton และผองเพื่อนสนิทๆของจอร์จ แฮริสัน โดย Dhani ปีนั้นหน้าละอ่อนมากและเหมือนจอร์จอย่างกับแกะ เขาใส่เสื้อสไตล์โบฮีเมียนแขนยาวสีอ่อนยืนเบื้องหลังอิริค มีริงโก้เล่นกลอง และพอลเล่นเปียโน .. While My Guitar Gently Weeps .. ต่อไปนี้ก็เป็นอีกคลิปของยูทูปที่ Dhani ร่วมกับ Joe Walsh (แห่ง eagles) และ Jeff Lynne ต่างร่วมเล่าเบื้องลึกเบื้องหลังการทำงานของสมาชิกบีทเทิลส์ในห้องอัด/ Dhani ซึ่งยังเป็นแค่เด็กชายลูกนักร้องใน Abbey Road Studio ไม่น่าเชื่อว่ามีพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งในห้องนั้น ไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งข้างหน้าในการทำเพลงจะได้เป็นผู้ร่วมงาน บางทีได้ produce ร่วมด้วย แน่นอนมันเป็นการทำงานอาชีพที่ยิ่งใหญ่ .. Something .. (คลิปนี้ Dhani ใส่สูทเล่นกีตาร์ยืนขวาสุดหน้าเวที หน้าแก่ลงไปอีกนิด เหอๆ สังขาร ..)
ผมเป็นเด็กเหมือนหนูอ้อยครับ แต่ชอบพูดถึง คนแก่(ฮาไม่ออก)....... พูดถึง Eric Clapton ก็อดไม่ได้ที่จะต้องย้อนไปวันเก่าก่อน ที่เป็นตำนานอีกวง คือ วง Cream ที่เป็นบ้านเกิด ของเขา ถ้าไม่มี Cream ก็คงจะไม่มี Eric Clapton Elic Clapton เริ่มมีชื่อเสียง เริ่มจากเอาเพลงของ JJ Cale มาcover จนเป็นที่รู้จักกันดี จนบางคนคิดว่า เพลงนี้เป็นของ Eric Clapton เองเสียด้วยซ้ำ แฟน Eric Clapton ต้องรู้จักเพลงนี้ครับ
รู้จักเพลงนี้ .. แม้ยังเด็ก หนูอ้อยเป็นลูกไม้หล่นใต้ต้นคุณแม่ (คุณแม่ฟังวง Cream ส.ว.แน่นวล เหอๆ) .......ฟิ้ววววว หลบก่อน
ช่วงบันเทิงเพลง เมื่อกี๊ไปเดินจงกรมเล่น สูดกลิ่นกาแฟหอมๆ หนูอ้อยเอาเพลงที่ Dhani มาเล่น (หน้าโขกพ่อมาจริงๆ) แม่มะนาวเปิด เพลง something ก่อนเรย เป็นเพลงสมัย ม.ปลาย คือแปลเนื้อเพลงแล้ว ชอบความหมายมากมาย แต่ช่วงนั้น กลุ่มแม่มะนาวฟัง Tom Jones กับ Engelbert Humperdinck เพราะมีรายการโชว์ทางทีวี ส่วนเพลงของศิลปินอื่นฟังตามโอกาสที่มี ฟังเยอะ จำชื่อได้มั่ง ไม่ได้มั่ง เพลงยุคบุปผาชน ไม่ค่อยได้ฟัง เพราะอาจเกิดมีอาการตาเขียวจากคุณย่า ร็อคเลยเป็นเพลงที่ไม่ค่อยได้ฟังหรือทำความรู้จัก นอกจากเพลงนี้ เต้นรำสนุกมาก
ชอบเพลงในยุคดิสโก้ เพราะเริ่มโตแล้ว คุณย่าเลยไม่เข้มเหมือนเดิม มีวิทยุสเตอริโอ อายกให้ ฟังเป็นของตัวเอง
เพลงนี้ชอบที่เนื้อเพลงซึ่ง เป็นบทเพลงพระนิพนธ์ใน พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระบิดาแห่งกองทัพเรือ จึงเป็นที่มาของทหารเรือซึ่งเปรียบตัวเองเป็นลูกประดู่ "พวกเราทุกลำ จำเช่นดอกประดู่ วันไหนวันดี บานคลี่พร้อมอยู่ วันไหนร่วงโรย ดอกโปรยตกพรู......." หมดเวลาบันเทิงเพลง แต่จะเป็นบันเทิงนอนแทน
ช่วงชีวิตหนึ่งในวัยเด็กผมต้องซัดเซพเนจรไปอยู่กับตาและยายที่ภาคอีสาน ไม่มีไฟฟ้าไม่มีน้ำปะปา แต่มีความสุข สุขจากน้ำใจของผู้คน สุขจากธรรมชาติท้องไร่ท้องนา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ความเจริญทางวัตถุเข้าไปทำลายความเจริญทางจิตใจ "ริมฝั่งหนองหาน" มนต์แคน แก่นคูณ
สวัสดีตอนใกล้จะเที่ยงวันศุกร์ ช่วงเวลาความคิดดีๆ "หลวงตา"กับ"เด็กวัด" วันหนึ่ง หลวงตากลับจากการบิณฑบาต พบเด็กวัดนั่งร้องไห้อยู่ หลวงตาจึงถามว่า “เจ้าเป็นอะไรรึ” “เขาใส่ร้ายว่าผมเป็นขโมย” เจ้าเด็กน้อยมีหน้าที่เข้าไปปัดกวาดเช็ดถูในหอพระบ่อยๆ เมื่อเงินในหอพระหายไป ทุกคนจึงหาว่าเขาเป็นคนขโมยเงิน เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้น "ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ทำ แต่ไม่มีใครเชื่อผมเลย" หลวงตาจึงนั่งปลอบเด็กวัดด้วยการเล่าเป็นปริศนาธรรม "เจ้ารู้ไหมว่าในตัวเรามีคนอยู่ ๓ คน คนแรกคือคนที่เราอยากเป็น คนที่สองคือคนที่คนอื่นคิดว่าเราเป็น และคนที่สามคือตัวเรา ที่เป็นเราจริงๆ" เมื่อเจอปริศนาธรรมเข้า เด็กวัดก็หยุดร้องไห้ นิ่งฟังอย่างสนใจ หลวงตาจึงเล่าต่อไปว่า เราทุกคนล้วนมี “ความฝัน” ความฝันเป็นสิ่งสวยงาม เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีพลังจะก้าวไป บางคนอ ยากเป็นนักร้อง ดารา บางคนอยากเป็นนักธุรกิจร่ำรวย นั่นคือ "คนแรก" ที่เราอยากเป็น ส่วนคนที่สองนี่ เราไม่ได้นึกไม่ได้ฝัน ไม่ได้อยากจะเป็น แต่คนอื่นเขามองว่าเรา”เป็น” เขามองว่าเราเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ บางทีก็มองเสีย “ดีเลิศ” จนเราอาย เพราะจิตสำนึกบอกเราว่า “ไม่จริงหรอก” แต่บางทีก็มองเราเสียเลวร้ายจนเราแทบจะ รับไม่ได้ เพราะเรารู้ว่าความจริงเราไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เจ้าเด็กน้อยนั่งฟังอย่างตั้งใจ หลวงตาสอนว่า ตัวเราคนที่ ๒ นี่เรากำหนดไม่ได้ เพราะเป็นโลกในมือคนอื่น บางคนก็มองเราดี บางคนก็มองเราในแง่ร้าย เพราะเขามองผ่าน “กระจกสีดำ” ในใจของเขาเอง "เจ้าต้องจำไว้นะ ทุกครั้งที่เราว่าคนอื่นเลว คนอื่นไม่ดี ก็เท่ากับเราประจานความมืดดำในใจเราออกมา เพราะฉะนั้น ถ้าเจ้าเห็นใครทำไม่ดี จงเตือนตนเองเสมอว่า อย่าทำ อย่าเลียนแบบ" "แล้วเราจะต้องทำตัวอย่างไรเล่าครับ ถ้าเราต้องเจอคนแบบนี้บ่อยๆ” หลวงตายิ้ม แล้วตอบว่า “ก็ให้นึกถึงคนที่ ๓ ที่อยู่ในตัวเรานี่แหละ เพราะนี่คือตัวเราที่เป็นเราจริงๆ” หลวงตาสอนว่า เราต้องพยายามเข้าใจจิตใจมนุษย์ เรียนรู้ว่าความเข้าใจผิดนั้นมีโอกาสเกิดขึ้นได้เสมอๆ "เราห้ามใจใครไม่ได้ แต่ให้คิดเสมอว่า สิ่งใดที่เราไม่ได้ทำ ไม่ได้คิด ไม่ได้เป็น เราก็ไม่ควรให้ความสำคัญกับสิ่งที่คนอื่นยัดเยียดให้ ขอให้มองว่าคนเหล่านั้นน่าสงสาร มีเวลาเหลือเฟือในการเที่ยวมองคนอื่น แต่ไม่เคยมีเวลามองใจตัวเอง" หลวงตาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ "จงแผ่เมตตาให้เขาไป" Cr : ชมรมธรรมดี นำมาเสนอ : หลวงพี่กีรเต้ แอบเอามา : แม่มะนาว
“ขงเบ้ง” ปราชญ์ชาวจีน เคยกล่าวเตือนสติผู้คนในการต่อสู้กับสิ่งต่างๆ ไว้ว่า “อุปสรรคคือสิ่งที่น่าตกใจ ก็ต่อเมื่อคุณไม่ได้มองที่จุดหมายปลายทาง เพราะการแสวงหา ... มิใช่เพราะรอคอย เพราะเชี่ยวชาญ ... มิใช่เพราะรอโอกาส เพราะสามารถ ... มิใช่เพราะโชคช่วย ดังนี้แล้ว ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะแห่งตน”... Cr : สมุดบันทึกเล่มใหม่ นำมาเสนอ : คุณ Bonne Maison แอบเอามา : แม่มะนาว
เพลงนี้ คนบนฟ้าก็ชอบค่ะ เคยเปิดแผ่นเสียงให้พวกเราได้ฟัง อีกอย่าง คนบนฟ้าเต้นแทงโก้ได้งามมากด้วยค่ะ รวมทั้ง ชะชะช่า และจังหวะอื่นๆ พร้อมรำไทย โดยเฉพาะรำศรีนวล คิดถึงคนบนฟ้ามาก
"หลับฝันดีนะครับเพื่อนๆบ้านดินเหนียว" "ฉันจะฝันถึงเธอ" ราตรีสวัสดิ์ครับ พี่มะนาว คุณตะขบ คุณหนูอ้อย คุณmaison พี่สายลม พี่หงส์เฒ่า คุณไดโกโระ คุณctpk05 คุณควันหลง คุณพี่อาวุโสโอเค คุณจักร และเพื่อนๆสภากาแฟ.netทุกท่าน
เพลงเพราะทุกเพลงค่ะ ชอบมาก แต่เพลงนี้ที่คุณพี่มะนาวจัดให้ ทำให้น้ำตาหล่นได้อีก ฝากสายลมไปบอกคนบนฟ้าว่า จะไม่ให้น้ำตาหล่นอีกแล้ว เพราะ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ก็ยังทำไม่ได้สมบูรณ์ และก็มาขอต่อเพลงจากคุณพี่มะนาวของ มัม นักร้องที่ชื่นชอบอีกคนค่ะ เพลงนี้ชอบฟังเวลารู้สึกว่า ตัวเองโดดเดี่ยวค่ะ ฟังแล้วก็จะบอกตัวเองว่า เมื่อยังมีลมหายใจ ก็ต้องไม่สิ้นหวัง (อิอิ ดราม่าแต่เช้าไปมั้ยคะ) ขอให้เพื่อนๆ ทุกท่านมีความสุขในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้นะคะ
ทุกครั้งที่ฟังเพลงบันเลง "แขกขาว" ทำให้นึกถึงสมัยเป็นวัยรุ่น ตอนฟังชรินทร์ ทั้ง "รำพึง" และ "รำพัน"เรื่องของอิเหนา...เท่านั้นยังไม่พอ สุเทพ วงกำแหง ก็ยังอุสาห์ "รำพึง"ด้วย แต่ไม่ได้รำพัน...... ชรินทร์ - อิเหนารำพึง ชรินทร์ - อิเหนารำพัน อิเหนาในร่าง สุเทพ ก็รำพึงว่า
"มัม ลาโคนิค"เป็นนักร้องอีกคนที่ผมชอบน้ำเสียงของเขา โดยเฉพาะเพลง"ความลับ"ฟังแล้วคิดถึงตอนอกหักจาก"สาวนักบัญชี" "ความลับ" มัม ลาโคนิค ขอออกไปหากินตามประสาก่อนครับ
เพลงเพราะมากค่ะคุณ Thai de Lion โดน โดน ค่ะ ขอบคุณนะคะ น้ำตาแสงใต้ ทำให้คิดถึงคนบนฟ้าอีก คนบนฟ้าเป็นแฟนคลับ ชรินทร์, ทูล ทองใจ ค่ะ
พี่สายลมก็ชอบมากค่ะ ฟังเสียงทีไรถ้าเธอเป็นแมนแท้ๆ ต้องหลงรักแน่ๆ 555 ไม่ต้องกินเผื่อนะคะ ตอนนี้ในสวนมีมะเขือเทศ มะเฟืองหวาน ฝรั่งกิมจู รอให้ ไปเก็บค่ะ
บุคลิกของคุณ LaZyLemon น่าจะชอบเพลงแนวนี้... เพลง At Last ของ Etta James พ.ศ. 2504 นักร้อง-นักแต่งเพลง ชื่อเกิด เจมส์เซตตา ฮอว์กินส์ เกิดเมื่อ: 25 มกราคม 2481, ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย, อเมริกา เสียชีวิตเมื่อ: 20 มกราคม 2555, ริเวอร์ไซด์, รัฐแคลิฟอร์เนีย, อเมริกา ทายาท: Sametto James
สวัสดีค่ำๆวันศุกร์กับเวลาบันเทิงเพลง ก่อนเปิดเพลงขอนั่งฟังเพลงที่เพื่อนๆหลายคนนำมาแลกเปลี่ยนกันตามความชอบ แม่มะนาวชอบแบบนี้จัง เพลงเป็นอะไรที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อใคร เหมือนอย่างที่ล้นเกล้ารัชกาลที่ ๖ ประพันธ์ไว้ "ชนใดไร้ซึ่งดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก" เพลงไทยบรรเลงของคุณ Thai de Lion เพราะค่ะ ฟังแล้วผ่อนคลาย มัม ลาโคนิค เคยฟังเพลงเขามานาน และที่ช่วยๆกันเปิดนี่ชอบทุกเพลง ส่วนเพลง At Last ของ Etta James เพราะค่ะ โดยเฉพาะ ต้องฟังในผับ จิบมากาเร็ตต้าซักเหยือก อิอิ
ขอต่อจากพี่มะนาวนะคะ สายลมรู้จัก Micheal Bolton จากเพลงนี้ค่ะ สุขนิทรา (ยืมคำนี้มาจาก นิยายของนักเขียน คุณกิ่งฉัตร) นะคะเพื่อนๆบ้านดินเหนียว
ชอบประโยคจากเพลง"ความลับ"ที่พี่มะนาวเปิด "เวลาเราแอบชอบใครสักคน เราใช้เวลาแอบมองเค้ามากกว่าพูดคุยกับเค้า" ตอนสมัยเรียนมัธยมผมเคยแอบชอบเพื่อนนักเรียนหญิงคนหนึ่ง ผมจะชอบแอบมองเธอแต่เวลาคุยกับเธอมันจะตื่นเต้นพูดตะกุกตะกัก ตอนเรียนจบเธอเอาสมุดเฟรนด์ชิพ(สมัยนั้นผมเรียกสมุดที่ระลึก)มาให้เพื่อนๆเขียนวันละคน คนละหน้า พอถึงคิวผม ผมนั่งคิดทั้งคืน ว่าจะเขียนอะไร เลยเขียนอวยพรธรรมดา แต่แอบสารภาพรักเธอโดยเขียน ชื่อผม รัก ชื่อเธอ ตัวเล็กๆใส่ไว้ในหน้าของเพื่อนสนิทเธอสามคน คนละคำแล้ววงเป็นสัญลักษณ์ไว้ โดยหวังว่าเธอจะสังเกตุเห็น ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าเธออ่านเจอหรือยัง "ไม่บังเอิญ" กุลวัฒน์ เปิดเพลงวัยรุ่นตามพี่มะนาว ราตรีสวัสดิ์ครับ พี่มะนาว คุณตะขบ คุณหนูอ้อย คุณmaison พี่สายลม พี่หงส์เฒ่า คุณไดโกโระ คุณctpk05 คุณควันหลง คุณพี่อาวุโสโอเค คุณ(Thai de lion) คุณจักร และเพื่อนๆสภากาแฟ.netทุกท่าน
คุณแสงธูป ยังเก็บเฟรนด์ชิพไว้มั้ยคะ ของพี่สายลมยังมีอยู่เลยค่ะตอนจบ มศ.3 กับ มศ.5 เอามาให้เพื่อนๆ สมัยนั้นในตอนนี้ได้ดูกัน เพื่อนบอกว่าเขียนไปได้ไงแบบนี้เนี่ย หวานเลี่ยนมากเลยค่ะ ถ้าเป็นเพื่อนชาย จะเป็นแนวขำๆ....แต่แบบคุณแสงธูปแอบบอกเธอคนนั้นไม่ได้ค่ะ อิอิ
สวัสดีสายๆวันอาทิตย์ ช่วงบันเทิงธรรม ความสำเร็จเป็นสิ่งสำคัญก็จริงอยู่ แต่มิใช่สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิต สิ่งสำคัญกว่านั้นคือการได้ทำสิ่งดีงาม ถูกต้อง และเสียสละ หากได้ทำความดีงามอย่างเต็มที่ แม้ไม่สำเร็จหรือประสบชัยชนะ ก็ได้ชื่อว่าทำสิ่งที่ควรแก่ความภาคภูมิใจ ซึ่งให้ความสุข ที่ยั่งยืนกว่าความสำเร็จทั่ว ๆ ไป Cr : พระไพศาล วิสาโล ผู้เอื้อเฟื้อ : คุณ Bonne Maison ผู้ไปแอบฉกมา : แม่มะนาว
โอ้โฮ...ขนาดหมายังคิดได้ขนาดนี้ แล้วคนที่เป็นเจ้าของหมาจะขนาดใหน อิ อิ อิ...ลงทุนซื้อ แม๊คบุ๊คโปรให้หมาใช้ด้วย 5555
ช่วงบันเทิงความคิด ชีวิต..ก็แบบนี้ เดี๋ยวดี เดี๋ยวแย่ เดี๋ยวมีความสุข เดี๋ยวมีความทุกข์ จะดีใจไป..ทำไม จะเสียใจ.. ทำไม ไม่มีอะไรอยู่กับเรานานๆ . ไม่เว้นแม้แต่ความดีใจ ความเสียใจ มันก็..ไม่เคยอยู่กับใครนานๆ.. Cr : เพจกำลังใจทีไว้ให้ น้ำใจมีไว้แบ่งปัน ผู้เอื้อเฟื้อ : คุณ Bonne Maison ผู้ไปแอบฉกมา : แม่มะนาว
ช่วงบันเทิงความคิด(อีกที) อย่าให้คำพูดแย่ๆ ของใครบางคน มาทำให้คุณ "ท้อใจ" แต่ให้ใช้มันเป็นแรง "ผลักดัน".. Cr : เพจร้อย8พัน9 ผู้เอื้อเฟื้อ : คุณ Bonne Maison ผู้ไปแอบฉกมา : แม่มะนาว
