สวัสดียามดึกครับ พรุ่งนี้เพื่อนๆไปลอยกระทงกันหรือเปล่าครับ ส่วนผมว่าจะไปวัดใกล้บ้านเขามีหนังกลางแปลงด้วย ผมชอบไปนั่งดูมันทำให้ผมกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง แต่หนังเก่ามากๆเส้นนี่ผ่ากลางจอเลยยุบยับไปหมด ตอนเด็กนี่ถ้าเห็นศาลเจ้าไหนขึ้นผ้าแดงแล้วได้เฮกันเลยมีหนังกลางแปลงมาแน่นอน สิ่งที่ต้องเตรียมคือเพื่อนกับลังกระดาษเอาไว้ปูนั่งแต่ถ้าใครมีรองเท้าใส่ก็ดีหน่อยนั่งบนรองเท้าเลย ตอนเด็กผมไม่ค่อยใส่รองเท้ากับเสื้อเพราะใส่มันก็เหมือนกับไม่ใส่ เพื่อนๆแต่ละคนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ผมเคยอยากกินปลาหมึกปิ้งมากเลย(ที่หนีบไว้กับเชือกแถวบนแพงสุด) พอเขาปิ้งเสร็จเขาก็เอามาบดให้มันยาวๆ ผมยืนมองนำ้ลายไหลเลยคิดในใจ"ถ้าเรามีตังค์นะจะซื้อแถวบนแล้วบดให้มันยาวๆเลย" มะยมเชื่อมเสียบไม้อีกอย่างที่อยากซื้อแล้วมานั่งกินตอนดูหนัง แต่ก็ช่างเถอะมีหนังดูก็พอแล้ว พรุ่งนี้ว่าจะชวนลูกสาวนั่งดูกันสักเรื่องแต่ไม่รู้ลูกจะยอมดูด้วยหรือเปล่า "รอเธอ" ศิลปิน นพเก้า Cr : kriss sportman
งงมั้ย วัตถุเคลื่อนไหว S-MEDIA-CACHE-AKO-PINIMG.com Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail. Ralph Waldo Emerson
สวัสดียามดึกครับ นั่งดูภาพวัตถุเคลื่อนไหวอยู่พักหนึ่งเหมือนเราโดนสะกดจิต (มองจนปวดตาเลย) เสียดายจริงๆที่ไม่ได้เห็นกระทงที่ทำจากกระดาษพับเป็นนกกระเรียนที่หนูอ้อยเอามาให้ดูก่อนไม่อย่างนั้นผมคงทำไปลอยแล้ววันนี้ วันนี้ตั้งใจไปดูหนังกลางแปลงเต็มที่ไปถึงฝนตกเขายังไม่ฉายพอฝนหยุดเริ่มฉายบอกชื่อหนังที่จะฉายมาคนตบมือชอบกันใหญ่เพราะเป็นหนังสมัยนี้ แต่ผมผิดหวังคอตกเลยชวนลูกกลับบ้าน(แต่ลูกขอดูสักพัก) ที่ผิดหวังเพราะแต่ก่อนเขาจะเอาหนังเก่าๆมาฉายแต่ปีนี้เปลี่ยนเป็นหนังสมัยใหม่ เลยเซ็งเลยอยากดู ประมาณ "กระเบนธง เสาร์ห้า จุฬาตรีคูณ ลูกสาวกำนัน แก้วตาโบ๋" ประมาณนี้ แบบนี้ปีหน้าก็คงไม่สมหวัง ผมเอากระทงกระดาษที่หนูอ้อยลงไว้ให้ภรรยาดู ทำให้เกิดบทสนทนาระหว่างผมกับเธอขึ้น ผม : เธอดูกระทงนกกระเรียนกระดาษนี้สิ เพื่อนฉันส่งมาให้ดู สวยดีนะแหมอยากทำไปลอยจัง ภรรยา : เดี๋ยวนี้เธอยังพับเป็นอีกเหรอ ถ้าแต่ก่อนนะใช่ พับนกพับปลาให้ฉัน เดี๋ยวนี้ถ้าให้พับคงจะพับ ควายธนู ให้ฉันแน่นอน ผม : (คิดในใจ) อะไรวะ ภรรยา : ฉันบอกว่าฉันปวดหัวหายาแก้ปวดให้หน่อย ตั้งนานแหละยังไม่ได้เลย ผม : (คิดในใจ)ยาก็อยู่ในตู้หยิบก็ได้แล้วมาใช้เราทำไม ภรรยา : ฉันรู้นะเธอคงอยากให้ฉันตายไวๆใช่ไหมจะได้หาเมียใหม่ แต่ก่อนไปไหนจับมือกันเดินตลอดเดี๋ยวเดินยังกับไปตามควายเดี๋ยวหายเดี๋ยวหาย ผม : (คิดในใจ)ท่าทางจะมีเหตุร้ายหนีไปอาบน้ำก่อนดีกว่า "ฝากใจใส่กระทง" ผู้ขับร้อง สันติ ดวงสว่าง Cr : เหยี่ยว ถลาลม
ไปนานกิงบ้างที่ Plum Blossom Hill (Meihua Shan) โดยศิลปิน 阳光心情 so beautiful winter painting. cr.: artpeople
สวัสดียามดึกครับ เพลงที่คุณ"ฮิวตัน"เปิดไว้ ให้ทาย ผมตามเข้าไปดูใน youtube เพราะความสงสัยจึงได้รู้ว่าเป็นคนไทย (หรือเปล่า) ฟังแล้วทำให้คิดถึงเพลงเพื่อชีวิตเก่าๆเพลงหนึ่งทำนองคล้ายๆกัน "สาวชาวนา" แฮมเมอร์ Cr : rossalean
ใช่ครับคุณแสงธูปคนไทยร้องคนไทยแต่ง ผมฟังในรายการวิทยุ ยังคิดว่าเพลงใช่ได้ ทำนองแนวตลาดดี พอมารู้ว่าคนไทยร้อง เลยหาข้อมูลมากขึ้น โอ้เด็กสมัยนี้เข้าท่ามากเลยแต่งเอง เล่นเอง ร้องเองได้ขนาดนี้ ผมว่าอีกไม่นานเราอาจจะมีเพลงฮิตที่แต่งและร้องโดยคนไทยดังในตลาดสากลบ้างก็ได้ และเพลงสาวชาวนาที่คุณแสงธูปเอามาลง ก็ออกแนวเดียวกันจริงเสียด้วย
rough sea - positive mind - talent art .. MEDIA-TOPITO.COM Life is a shipwreck, but we must not forget to sing in the lifeboats. -Voltaire
สวัสดียามดึกครับ ผมเห็นด้วยกับคุณ"ฮิวตัน" นะครับ องค์ประกอบโดยรวมดีทีเดียว ส่งใจเชียร์อีกแรง ตัวผมเองตอนวัยรุ่นปลายๆก็คิดอยากเป็นนักร้องเหมือนกัน ผมแต่งเพลงไว้หลายเพลงแต่ที่คิดเอาเองว่าดีมีอยู่สี่เพลง มีอยู่วันหนึ่งผมตั้งใจว่าจะลองเอาเพลงที่แต่งไปเสนอค่ายเพลงดู ใจไม่ได้คิดอยากดังหรือมีชื่อเสียงอะไรแค่อยากให้มีคนฟังหรือแค่ได้ยินเพลงที่เราแต่งเองบ้างก็ยังดี วันนั้นจำได้ว่าเอากีตาร์ใส่กระเป๋าแล้วพร้อมเพลงที่แต่งไว้อีกสี่เพลงกะว่าจะลองไปมันทุกที่ พอดีภรรยาตื่นขึ้นมาถามว่าจะไปไหน ผมตอบว่า"จะเอาเพลงไปเสนอเขาดูเพื่อเขาจะชอบบ้าง" ภรรยาบอก "เพ้อเจ้อไร้สาระเอาเวลาไปทำมาหากินเถอะแก่อย่างเธอเขาจะเอาไปทำอะไรถ้าไม่รู้จะทำอะไรก็ไปซักผ้านู่นไป" จบเลยความฝันลำพังแค่กว่าจะรวบรวมความกล้ากับความด้านได้ก็ใช้เวลาตั้งนานมาเจอเมียพูดแบบนี้ความฝันพังทลาย ผมเดินออกจากบ้านไปซื้อแฟ๊บมาซักผ้านั่งซักไปคิดไปหรือว่าเราจะไม่เจียมจริงๆ ต่อมามียูทูบ ผมเลยมีโอกาสได้นำเสนอผลงานออกสู่สายตาสาธารณะชนบ้าง หลังจากลงไปสองเดือนกว่าๆ มียอดวิวถึง 29คน (ฟังเองกับเพื่อนๆญาติๆช่วยกันก็ 22 แล้ว อีก 7 คนเป็นบุคลภายนอกแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาหลงมาหรือเปล่า ) นี่ก็ลองแต่งเพลง"บ้านดินเหนียว"ดู ผมแต่งเสร็จตั้งนานแล้ว ยืมเครื่องอัดกับเครื่องทำดนตรีของน้องเขยมา(น้องเขยเป็นนักดนตรีอาชีพ) พอทำเสร็จเอาให้น้องเขยฟังมันบอกเสียงร้องกับดนตรีคนละคีย์ (เราทำไม่ป็นนี่หว่า) เลยต้องรอน้องเขยว่างให้มาทำให้นี่ก็ล่วงเลยไปหลายเพลาแล้วไม่รู้งานมันยุ่งหรือมันลืม ยิ่งนานวันก็ยิ่งแก่ลงนานๆหยิบกีตาร์มาเล่นทีมือไม้ก็แข็งจับคอร์ดค้างไว้นานๆเหมือนนิ้วจะล็อคเลย เฮ้อ........... "หัวใจแก่ๆ" มงคล อุทก Cr : Pirun Panjapokakij
ผมขอลาไปก่อนสำหรับค่ำคืนนี้ นอนหลับฝันดีนะครับเพื่อนๆ "กลิ่นแป้งแห่งความหลัง" พรชัย วรรณศรี Cr : GMM GRAMMY GOLD OFFICIAL ราตรีสวัสดิ์ครับ
PAPER ART โดยศิลปินไนจีเรีย Ayobola Kekere-Ekun ประกอบ quilled papers เข้าด้วยกัน The Rebirth The Butterfly Effect Window to the Soul Childhood Tales Aren’t I Pretty A Woman’s Thoughts Perception I day and night The Illusion of Power cr.: artpeople.com/paper-art-ayobola-kekere-ekun/
สวัสดียามเย็นครับ "ช่อมาลี" มาลีฮวนน่า Cr : fluke 2530 เนิ่นนานมาแล้วหลังจากเริ่มออกเดินไปบนเส้นทางความฝันที่เราและเหล่ามิตรสหายต่างมุ่งหวัง ว่าจะไปให้ถึง ช่วงแรกของการเดินทางเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเราและเหล่ามิตรสหาย พูดคุย หยอกล้อ เล่นหัว กอดคอต่อบุหรี่ เดินไปด้วยกันไปพร้อมกัน แต่พอเวลาผ่านเลยเพื่อนบางคนเดินได้ช้าลง บางคนขอหยุดพัก และบางคนขอแยกทาง เราอยากไปต่อ แต่ไม่อาจปล่อยเพื่อนทิ้งไว้ข้างทางได้เราจึงเลือกที่จะหยุดรอ รอและรอตราบจนพบว่าเพื่อนที่เราหยุดรอไม่สามารถที่จะเดินได้ต่อไปอีกบนเส้นทางความฝันนั้น กล่าวคำอำลาแล้วเดินต่อไป เราพบว่าเพื่อนบางคนไปถึงความฝันแล้วบางคนก็กำลังจะถึง แต่เราละยังอีกไกล ไกลเหลือเกิน เราหยุดพักนานเกินไป ถามว่าเสียดายเวลาไหมเราตอบว่าเสียดาย ถามว่าเราเสียใจไหมเราไม่เสียใจ ถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราจะทำเหมือนเดิมไหม ถ้าเป็น ณ เวลานี้เราตอบว่าเราไม่รู้ "ธูปดอกสุดท้าย" โฮป Cr : Au keya เหนื่อยเหลือเกินแสงไฟที่มีก็น้อยลงน้อยลง ไม่รู้ว่าแสงธูปที่คอยนำทางกับแรงที่มีเหลืออยู่อย่างไหนจะดับลงหมดลงก่อนกัน
dynamic-morphing-looping You can only be free if I am free. Clarence Darrow cr.: static.boredpanda.com/
กาแฟแก้วต่างๆ จากคนที่ไม่ทานกาแฟ Lev.99 — ที่ Bokeh cafe' — ที่ 1970 Cafe' ที่ Holla cafe โฮล่าคาเฟ่ ที่ September Coffee ที่ Sugar Tree อีกแก้วที่ Holla cafe โฮล่าคาเฟ่ ที่ Fratello House ที่ My Simple cafe' & Room ที่ Paffeine อีกครั้งที่Holla cafe โฮล่าคาเฟ่ ที่ Under The Tree ที่ Coffee More ที่ ร้านสโมสรกาแฟ ที่ My Simple cafe' & Room เราเองกินนมที่ Moooo milk bar อิอิ อิอิ
แม่มะนาวอ่านที่คุณแสงธูปเขียนถึงเพื่อนสมัยวัยเรียน ทำให้แม่มะนาวนึกถึงตอนนี้ ที่ได้มีการติดต่อกับกลุ่มเพื่อน โรงเรียนเก่า ทางไลน์ เกือบร้อยคน รู้จักดีมั่ง ผิวเผินมั่ง คุ้นๆหน้าบ้าง ไม่เคยเห็นหน้าก็มี ใครหว่า เมื่อวันเสาร์ไปงานโรงเรียนมา ที่หายๆไป ไม่ใช่ไรหรอกหาชุดใส่ ไม่ได้เรื่องมาก หากแต่สรีระที่เปลี่ยนอย่างรวดเร็ว กางเกงมันพอดีเกิน กลัวว่าถ้าจะบรรจุอาหารลงท้อง จะสู้ไหวไหมเนี่ย ในที่สุดไปได้กระโปรงยาวแบบพันรอบตัว ที่สามารถยึดออก หรือยุบเข้าได้ ตามขนาดเอว เสร็จแล้วนั่งวางแผนอีกไปไงล่ะ เพื่อนฝูงไม่ได้เจอกันนาน ในที่สุดมีผู้ใจดีมารับ โดยลูกเพื่อนเอาไปปล่อยไว้ใกล้โรงเรียน เจอกัน ถ้าจำได้ก็กรีดกันลืมวัย เพราะไม่ได้เจอกัน หลายสิบปี กี่สิบอย่ารู้เลย อาย ....อิอิ กว่าจะได้นั่งครบก็เล่นเอาเหนื่อย ในที่สุด อาหารมา ให้เราไปแต่สี่โมงเชียว ก็คีบได้พอเล็กๆน้อยๆ พอมีงานแสดงบนเวที คนอื่นเริ่มนั่ง แม่มะนาวก็เริ่มเดิน ไปหาอาจารย์ ยังไงมาถึงต้องกราบอาจารย์ที่อบรมสั่งสอนมา จนพาเราสู่ฝั่งได้ อาจารย์ที่เคยสอน เหลือสี่คนคือที่มานะ คนอื่นไม่รู้แล้วเพราะจบก่อน อายุอาจพอกะเรา อิอิ เจออาจารย์ ถามจำหนูได้ไหมคะ ถามไปได้ไง๊ กี่สิบปี กี่สิบรุ่น หวังสูงไปหน่อย แหะๆ อาจารย์เอามือประคองหน้ามอง พอแม่มะนาวยิ้มหน้าบาน อาจารย์บอก ยิ้มแบบนี้จำได้แระ ก็คงเลือนลางเนอะ บอกรุ่นเรามาหลายคน ศิษย์ประจำชั้นก็มาหลายคนด้วย อาจารย์จับมือแม่มะนาว บอกว่าพาครูไปหาพวกเธอหน่อย เลยค่อยๆประคองอาจารย์ ที่อายุ 77 ปีแล้ว ในชุดคาวบอย 555 พาเดินไป แล้วถามเพื่อนว่า จำได้ไหมใคร พอจำได้เข้ามากอดกันนัวเนีย กว่าจะครบโต๊ะ เหนื่อยเลย แข้งขาก็ไม่ค่อยดีด้วย พาอาจารย์กลับ ก็ไปสวัสดีอาจารย์คนอื่น สุดท้ายคืออาจารย์สอนอังกฤษ ข สมัยก่อนก็คือ reading แหละ อาจารย์บอก A tale of two cities ไง แม่มะนาวเลย บอกว่านี่แหละค่ะ ทำให้หนู(ยักษ์)เรียนวรรณคดี ทักเสร็จ เอาละดิ ลูกศิษย์ผู้ชราลุกไม่ขึ้นแล้ว ต้องเกาโต๊ะ อ. แล้วมีรุ่นน้อง ผู้ใจดีช่วยพยุง แม่มะนาวได้ทำในสิ่งที่หมอห้าม นั่งยองๆ แต่แหมลืมตัว เจออาจารย์ก็ก้มกราบที่ตัก จะยืนก้นโด่งคงไม่งาม แถมถ้าใครมาชน กลิ้งแน่นวล เพิ่งรู้นะ แพนเค๊กเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกัน แต่รุ่นแม่มะนาวเหรอ โน่นพี่ หยี พี่เขียว นักกีฬาผู้คว้าถ้วยบาส มาให้โรงเรียนเราครอบครองหลายใบ ดึกพอควร งานยังไม่เลิก แต่ ส.ว. สูงอายุ เริ่มทยอยกลับ ตามบัญชาลูกที่กำลังมารับ ได้ติดรถเพื่อนคนนึงเขาไปลาดพร้าว เข้าทางพอดี แต่ส่งริมถนนใหญ่ ให้ส่งถึงบ้านกว่าจะอธิบายทางออกคงถึงบ้านแล้ว เลยขอแค่นี้แหละ เดินสูดอากาศตอนกลางคืน ตื่นมาเจ้าประคุณเอ๋ย ปวดทั้งตัวโดยเฉพาะที่ขา ทานยา อาบน้ำแล้วนอน ต่อยาวไปเลยเพ่
ตอนเย็นอีกวันซิ คุยกะเพื่อน ถามสนุกไหม อืม..ไม่เลยอ้ะ ก็แค่เจอหน้าเพื่อน ให่ดีใจเล่น ก็แค่นั้น ไม่ได้ควักกล้อง มาถ่ายเลยแม้แต่น้อย ก็ยัยคนสนิทสุด ไม่ไปซะเนี่ย ยังมีหน้ามาถามหนุกไหม เพื่อนเลยอธิบายว่าทำไมไม่ไป แม่มะนาวก็มานั่งคิดดู จริงของเพื่อน ภาพสมัยเราไม่มีอะไรเหลือให้เราจำได้อีกต่อไปแล้ว เหลือแต่ศาล และต้นโพธิ์ ที่เราไหว้ ตอนมาและตอนกลับ ขนาดตอนเย็นกลับทางประตูหลัง ก็ต้องหันมาไหว้ทั้งกระเป๋า อากาศร้อนมาก ต้นไม้ที่พอมองเห็น ไม่กระดิกเลยซักใบ ซ้าย ขวา ข้างหน้า ตึกตระหง่านไปหมด ดูหรูดี มีชื่อห้องนึงเป็นชื่อฝรั่ง แหมคันปากอยากถามจัง ชื่อใครอ้ะ แต่เผอิญเคี้ยวสลัดกุ้งอยู่ เลยทานดีกว่า ไม่อยากรู้ มีน้องๆ(จริงแล้ว อาจถึงรุ่นหลาน) มาสาธิตท่าเชียร์ให้ดู เอางานกีฬาสีรุ่นใหม่ที่อลังการณ์งานสร้างมาฉาย แหมดรัมฯเก๋ที่เดียว ตามด้วยขบวนพาเหรด เดินจากนอกโรงเรียนเข้ามาในโรงเรียน ประกวดเชียร์กันสนั่น เอ้อ....สงสัยอีกแระ อยากถามว่าแล้วกีฬา มันไปอยู่ไหนน้อง บังเอิญมีอาหารจานใหม่มาเปลี่ยน เลยกินดีก่า สรุปคือไปกิน(ไม่อิ่ม) ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ว่าหน้าเปลี่ยนไป กันขนาดไหน แม่มะนาวได้รับคำชมว่า หน้าเหมือนเดิม แค่ท้วมขึ้น ขี้เกียจถามต่อ ว่าเหมือนเดิมนี่ คือสวยเหมือนเดิม หรืองั้นๆเหมือนเดิม ไม่อยากฟังคำตอบที่อาจบาดจิตใจ หันไปร้องเพลง คืนสู่เหย้าดีกว่า เพื่อนถามยังจำได้เหรอ อยากบอกจัง ว่าอะไรๆก็ตามที่มันมี มันเกิดสมัยเราน่ะ จำได้ทุกอย่างแหละ ปีหน้าคงไม่ไปแล้ว ได้เจอเพื่อนแล้วนี่ ปีหน้าพวกมันคงไม่แก่เพิ่มอีกเท่าไร แล้วแม่มะนาวก็ไม่ต้องเสียเงินไปเอาไหมทอง ร้อยหน้าด้วย รักและคิดถึงสถานศึกษาในวัยเยาว์เสียเหลือเกิน มันคงเป็นแค่ความทรงจำที่มีอยู่จริงๆ เพราะสิ่งทั้งหลายที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันไม่ใช่อีกแล้ว ลาก่อนโรงเรียนที่รักยิ่ง ลาก่อนเสียงสนกรีดใบ และลาก่อนสนามหญ้าที่กว้างใหญ่เสียเหลือเกิน (ราดซีเมนต์ทำไมหว่า รมณ์เสีย)
5555 ลืมเล่าไปว่า เพื่อนที่มารับ แต่ไม่ได้กลับด้วยกัน ไลน์มาถามว่า ถึงบ้านยัง กลับกะใคร แม่มะนาวบอกว่าถึงบ้านแล้ว อาบน้ำแล้ว แต่กลับกะใครไม่รู่อ้ะ และต้องรีบขอโทษเป็นการใหญ่ต่อเพื่อนผู้ใจดี เพราะไงๆก็ต้องเห็นคำตอบในไลน์อยู่แล้ว เลยมีเพื่อนใจดีคนนึง บอกชื่อมา เรื่องนี้จะมาโทษแม่มะนาวไม่ได้นะ คนนี้ 5 ปี ไม่เคยเรียนห้องเดียวกันนะแจ๊ะ แต่คุ้นหน้าอยู่ แค่นี้แหละ
ศิลปิน George Redhawk สร้างสรรค์ GIFS ที่สวยงามนี้ .. BIG.ASSETS.HUFFINGTONPOST.COM_Mily-Serebrenik.gif
เพลงยุค '60 ที่น่ารักมากเพลงหนึ่งทั้งทำนอง เนื้อร้อง และ MV ของสามสาวน่ารักน่าหยิก The Ronettes - BE MY BABY MrHaagsesjonny1 u no i ' ll adore u 'til eternity.. Ronnie Bennett 22 yrs. Estelle Bennett 24 yrs. Nedra Talley 19 yrs.
Ronnie Spector - Be My Baby - 2015 malleep เผยแพร่เมื่อ 1 ม.ค. 2015 Ronnie Spector, what a doll. She is 72 years old and still sexy as ever. Her voice is so wonderful. She still rocks that 60's hair style in 2015!!! A real singer with a good song singing live without matter the age. She can still sing great !
John Lennon - Be My Baby Antonio Rodríguez Phil Spector's Cover by John Lennon during the "Lost Weekend" (1973-1974)
สวัสดียามดึกครับ ดูสามหนุ่มใส่ส้นสูงของพี่มะนาวแล้วทำให้ผมนึกถึงบัลเล่ต์ไม่โกนขนรักแร้ขึ้นมาทันทีเลย หนูอ้อยครับ"ทาโร่บอล"คืออะไรครับ (ถ้านำ้แข็งใสนำ้กะทิสำหรับผมต้องลูกชิดแตงไทยสลิ่มเฉาก๊วยขนุนเม็ดทับทิม ) ผมอ่านเรื่องของพี่มะนาวกับโรงเรียนเก่าแล้วรู้สึกเหงาๆเศร้าๆขึ้นมาทันที ผมเคยมีโอกาสกลับไปโรงเรียนสมัยมัธยมต้น เห็นแล้วน้ำตาพาลจะไหล โรงเรียนเดิมแต่ไม่เหมือนเดิม สิ่งเดิมๆคงเหลืออยู่แค่ในความทรงจำของเรา โดยส่วนตัวผมคิดว่าตัวผมเองยังเหมือนเดิม แต่ก่อนไม่เอาไหนเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่เอาไหนอยู่เหมือนเดิม ตอนมัธยมผมมักมีปัญหาเรื่องการชกต่อย มีอยู่วันหนึ่งมีคนสองคนเรียกผมเข้าไปพบ คนแรกคือผู้อำนวยการเรียกผมไปด่า อีกคนคือคุณครูฝ่ายปกครองเรียกผมไปสอน ผมไม่ได้สนใจกับคำด่าว่าของผู้อำนวยการที่เป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรง แต่ผมกลับมาสะกิดใจจากคำสอนของคุณครูฝ่ายปกครองที่เป็นผู้หญิงแก่ๆตัวเล็กๆท่านหนึ่ง(ตีเจ็บด้วย) ถ้าคิดถึงโรงเรียนก็ต้องคิดถึงด้วยเสมอ พรุ่งนี้ผมกับภรรยาไปทอดผ้าป่ากันที่วัดที่บ้านเกิดภรรยา เป็นวัดที่ผมเคยบวชอยู่ด้วย ศาลาหลังเก่าชำรุดมากแล้วทางวัดจึงรื้อแล้วสร้างหลังใหม่ ยังขาดเงินอีกมาก คิดว่าต้องช่วยกันหลายๆคนหลายๆทาง ภรรยาเลยอยากหาเงินไปช่วยสมทบทุนบ้างเลยตั้งกองผ้าป่าขึ้นหารายชื่อเอาแค่คนรู้จัก ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง ผมขออนุญาตใช้ชื่อ"ครอบครัวบ้านดินเหนียว"เป็น"รองประธาน"นะครับถือว่าพวกเราทำบุญร่วมกัน (ทุกครั้งที่ผมใช้ชื่อบ้านดินเหนียวผมรำลึกถึงเพื่อนๆทุกคนเสมอผมถือว่าความผูกพันระหว่างพวกเราเป็นสายใยแห่งมิตรภาพที่เชื่อมถึงและส่งต่อถึงกันได้) พรุ่งนี้ต้องตื่นตอนตีสี่ช่วยภรรยาทำอาหารไปถวายเพลพระเธอบอกว่าทำไปจากนี้เลยเพราะไปทำที่บ้านแม่(ยาย)ไม่ค่อยสะดวก หน้าที่ผมไม่มีอะไรมากแค่ยืนเป็นเพื่อนเธอที่ครัวหลังบ้านเพราะเธอกลัว"งู"(วันก่อนพึ่งเลื้อยผ่านท่อระบายน้ำไป) แต่ผมก็ต้องให้เธอไปตรวจดูก่อนว่าหลังบ้านมี"ตุ๊กแก"ไหม เลยตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะไปเปิดหลังบ้านก่อน สงสัยต้องไปพร้อมกัน ฝากหนึ่งเพลงก่อนลาไปนอน "บ้านเรา" ผู้ขับร้อง สุเทพ วงศ์กำแหง Cr : Aphirakchuchai78 ดีใจและภาคภูมิใจมากที่ได้เกิดเป็น"คนไทย" ราตรีสวัสดิ์ครับ
